11.-3 திரு இரட்டை மணிமாலை

                                                                                 ௨ 

காரைக்கால் அம்மையார்  அருளிச்செய்த
பதினொராம் திருமுறை

தகவல் பலகை	விவரம்
பாடியவர்கள்	காரைக்கால் அம்மையார்          கிளர்ந்துந்து வெந்துயர் (11-3)
வரிசை எண்.	3                                                                3/11

திருச்சிற்றம்பலம்

கிளர்ந்து உந்து வெந்துயர் வந்தடும் 
      போது அஞ்சி நெஞ்சம்என்பாய்த்
தளர்ந்து இங்கிருத்தல் தவிர்தி
      கண்டாய் தளராது வந்தி
வளர்ந்து உந்து கங்கையும் வானத்து  
      இடைவளர் கோட்டுவெள்ளை
இளம் திங்களும் எருக்கும் இருக்கும்  
      சென்னி ஈசனுக்கே.  1

ஈசன் அவன்அல்லாது  
      இல்லை எனநினைந்து
கூசி மனத்தகத்துக் 
      கொண்டிருந்து - பேசி
மறவாது வாழ்வாரை 
      மண்ணுலகத்து என்றும்
பிறவாமைக் காக்கும் பிரான்.  2    

பிரான என்று தன்னைப்பன் னாள்
      பரவித்தொழு வார்இடர்கண்டு 
இரான்என்ன நிற்கின்ற ஈசன்
      கண்டீர்இன வண்டுகிண்டிப்
பொராநின்ற கொன்றைப் பொதும்பர்க் 
      கிடந்துபொம் மென்று உறைவாய்
அராநின்று இரைக்குஞ் சடைச்செம்பொன் 
      நீள்முடி அந்தணனே.  3

அந்தணனைத் தஞ்சம் என்று 
      ஆட்பட்டார் ஆழாமே
வந்து அணைந்து காத்து அளிக்கும் 
      வல்லாளன் - கொந்தணைந்த
பொன்கண்டாற் பூணாதே 
      கோள்நாகம் பூண்டானே
என்கண்டாய் நெஞ்சே இனி.  4    

இனிவார் சடையினில் கங்கை
      என்பாளை அங்கத்து இருந்த
கனிவாய் மலைமங்கை காணில்என் 
      செய்தி கையிற்சிலையால்
முனிவார் திரிபுரம் மூன்றும்வெந்து 
      அன்றுசெந் தீயில்மூழ்கத்
தனிவார் கணைஒன்றி னால்மிகக் 
      கோத்தஎம் சங்கரனே.  5

சங்கரனைத் தாழ்ந்த 
      சடையானை அச்சடைமேற்
பொங்கரவம் வைத்துகந்த 
      புண்ணியனை - அங்கு ஒருநாள்
ஆவாவென் றாழாமைக் 
      காப்பானை எப்பொழுதும்
ஓவாது நெஞ்சே உரை.  6    

உரைக்கப் படுவதும் ஒன்று உண்டு 
      கேட்கிற்செவ் வான்தொடைமேல்
இரைக்கின்ற பாம்பினை என்றும் 
      தொடேல்இழிந் தோட்டந்தெங்கும்
திரைக்கின்ற கங்கையும் தேன்நின்ற 
      கொன்றையும் செஞ்சடைமேல்
விரைக்கின்ற வன்னியும் சென்னித் 
      தலைவைத்த வேதியனே.  7

வேதியனை வேதப் 
      பொருளானை வேதத்துக்கு
ஆதியனை ஆதிரை
      நன்னாளானைச் - சோதிப்பான்
வல்லேன மாய்ப்புக்கு 
      மால் அவனும் மாட்டாது
கில்லேன மாஎன்றான் கீழ்.  8    

கீழா யினதுன்ப வெள்ளக் 
      கடல்தள்ளி உள்ளுறப்போய்
வீழாது இருந்து இன்பம் வேண்டும் 
      என்பீர்விர வார்புரங்கள்
பாழா யிடக்கண்ட கண்டன்எண் 
      தோளன்பைம் பொற்கழலே
தாழாது இறைஞ்சிப் பணிந்து
      பன்னாளும் தலைநின்மினே.  9

தலையாய ஐந்தினையும் 
      சாதித்துத் தாழ்ந்து
தலையா யினஉணர்ந்தோர்காண்பர் - தலையாய
    அண்டத்தான் ஆதிரையான் 
ஆலாலம் உண்டு இருண்ட
    கண்டத்தான் செம்பொற் கழல்.  10

கழற்கொண்ட சேவடி காணல் 
      உற்றார்தம்மைப் பேணல் உற்றார்
நிழற்கண்ட போழ்தத்தும் நில்லா 
      வினைநிகர் ஏதும் இன்றித்
தழற்கொண்ட சோதிச் செம் மேனி
      எம்மானைக்கைம் மாமலர்தூய்த்
தொழக்கண்டு நிற்கிற்கு மோதுன்னி 
      நம்மடுந் தொல்வினையே.  11

தொல்லை வினைவந்து 
      சூழாமுன் தாழாமே
ஒல்லை வணங்கி 
      உமை என்னும்- மெல்லியல்ஓர்
கூற்றானைக் கூற்று உருவம்
      காய்ந்தானை வாய்ந்திலங்கு
நீற்றானை நெஞ்சே நினை.  12

நினையாது ஒழிதிகண் டாய்நெஞ்சமே 
      இங்கு ஓர் தஞ்சம் என்று
மனையா ளையும்மக்கள் தம்மையும் 
      தேறியோர் ஆறுபுக்கு
நனையாச் சடைமுடி நம்பன் 
      நம் தாதைநொந் தாதசெந்தீ
அனையான் அமரர் பிரான்
      அண்ட வாணன் அடித்தலமே.  13

அடித்தலத்தின் அன்று அரக்கன் 
      ஐந்நான்கு தோளும்
முடித்தலமும் நீமுரித்தவாறு  
      என் - முடித்தலத்தில்
ஆறாடி ஆறா 
      அனலாடி அவ்வனலின்
நீறாடி நெய்யாடி நீ.  14

நீநின்று தானவர் மாமதில் 
      மூன்றும் நிரந்துடனே
தீநின்று வேவச் சிலைதொட்ட 
      வாறென் றிரங்குவல்வாய்ப்
பேய்நின்று பாடப் பெருங்காடு 
      அரங்காப் பெயர்ந்துநட்டம்
போய்நின்று பூதம் தொழச்செய்யும் 
      மொய்கழற் புண்ணியனே.  15

புண்ணியங்கள் செய்தனவும் 
      பொய் நெறிக்கட் சாராமே
எண்ணி ஓர் ஐந்தும் 
      இசைந்தனவால் - திண்ணிய
கைம்மாவின் ஈருரிவை 
      மூவுருவும் போர்த்துகந்த
அம்மானுக்கு ஆட்பட்ட அன்பு.  16

அன்பால் அடைவது எவ்வாறு கொல் 
      மேலதோர் ஆடரவம்
தன்பால் ஒருவரைச் சார
      ஒட்டாதது வேயும்அன்றி
முன்பா யினதலை ஓடுகள் 
      கோத்தவை ஆர்த்துவெள்ளை
என்பா யினவும் அணிந்து அங்கு ஓர் 
      ஏறு உகந்து ஏறுவதே.  17

ஏறலால் ஏறமற்கு 
      இல்லையே எம்பெருமான்
ஆறெலாம் பாயும் 
      அவிர்சடையார் - வேறோர்
படங்குலவு நாகமுமிழ் 
      பண்டமரர் சூழ்ந்த
தடங்கடல்நஞ்சு 
      உண்டார் தமக்கு.  18

தமக்கு என்றும் இன்பணி  
      செய்திருப்பேமுக்குத் தாம்ஒருநாள்
எமக்கு ஒன்று சொன்னால் அருளும் 
      கொலாமிணை யாதுமின்றிச்
சுமக்கின்ற பிள்ளைவெள்ளேறு ஒப்ப 
      தொன்றுதொண் டைக்கனிவாய்
உமைக்கென்று தேடிப் பெறாது 
      உடனேகொண்ட உத்தமரே.  19

உத்தமராய் வாழ்வார் 
      உலந்தக்கால் உற்றார்கள்
செத்த மரம்அடுக்கித் 
      தீயாமுன் - உத்தமனாய்
நீளாழி நஞ்சு உண்ட 
      நெய்யாடி தன்திறமே
கேளாழி நெஞ்சே கிளர்ந்து.  20

திருச்சிற்றம்பலம்