திரு அதிகை வீரட்டானம்

 

௨ 

திருநாவுக்கரசு  சுவாமிகள் அருளிச்செய்த
ஆறாம்  திருமுறை

தகவல் பலகை	விவரம்
தலம்	திருவதிகை
ஊர்	வீரட்டானம்
நாடு	நடு நாடு
ॐசுவாமி	வீரட்டேஸ்வரர்
ॐஅம்பிகை	திரிபுர சுந்தரி
பாடியவர்கள்	திருஞானசம்பந்தர்(1),         குண்டைக் குறட்பூதம்  (1:46) திருநாவுக்கரசர்(16),         கூற்றாயினவாறு  (4:01)         சுண்ண வெண் (4:02)         முளைக்கதிர் இளம்பிறை (4:10)         இரும்பு கொப்பளித்த (4:24)         வெண்ணிலா மதியம் (4:25)         நம்பனே எங்கள் (4:26)         மடக்கினார் புலியின் (4:27)         முன்பு எல்லாம் இளைய (4:28)         மாசில் ஒள் (4:104)          கோணன் மாமதி (5:53)         எட்டு நான்மலர் (5:54)         வெறிவிரவு கூவிளம் (6:03)         சந்திரனை மாகங்கை (6:04)         எல்லாம் சிவன் என (6:05)         அரவணையான்  சிந்தித்(6:06)         செல்வப் புனற்கெடில (6:07) சுந்தரர்(1)         தம்மானை அறியாத
ஸ்தல மரம்	சரக் கொன்றை
தீர்த்தம்	கெடிலம் நதி
பண்	ஏழைத்  திருத்தாண்டகம்
குறிப்புகள்	அட்ட வீரட்ட தலங்களுள் ஒன்று. அப்பர் சுவாமிகளுக்கு சூலை நோய் தந்து ஆட்கொண்ட திருத்தலம் ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்தவாறே என ஒவ்வொரு பாலிலும் வருதலால் இது ஏழைத் திருத்தாண்டகம்
பதிக பலன்	மனம் வருந்தி பாடினால் இறைப்பற்று பெறலாம்
வரிசை எண்.	3                                                                                   நடு நாடு - 7/22

திருச்சிற்றம்பலம்

வெறிவிரவு கூவிளநல் தொங்க லானை 
வீரட்டத் தானைவெள் ளேற்றி னானைப்
பொறியரவி னானைப்புள் ளூர்தி யானைப்
பொன் நிறத்தினானைப் புகழ்தக் கானை
அறிதற்கு அரிய சீர் அம்மான் தன்னை
அதியரைய மங்கை அமர்ந்தான் தன்னை
எறிகெடிலத் தானை இறைவன் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  1  

வெள்ளிக்குன்று அன்ன விடையான் தன்னை
வில்வலான் வில்வட்டங் காய்ந்தான் தன்னைப்
புள்ளி வரிநாகம் பூண்டான் தன்னைப்
பொன்பிதிர்ந்து அன்ன சடையான் தன்னை
வள்ளி வளைத்தோள் முதல்வன் தன்னை
வாரா உலகருள வல்லான் தன்னை
எள்க இடுபிச்சை ஏற்பான் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  2  

முந்தி உலகம் படைத்தான் தன்னை
மூவா முதலாய மூர்த்தி தன்னைச்
சந்த வெண் திங்கள் அணிந்தான் தன்னைத்
தவநெறிகள் சாதிக்க வல்லான் தன்னைச்
சிந்தையில் தீர்வினையைத் தேனைப் பாலைச்
செழுங்கெடில வீரட்ட மேவி னானை
எந்தை பெருமானை ஈசன் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  3  

மந்திரமும், மறைப்பொருளும் ஆனான் தன்னை
மதியமும், ஞாயிறும், காற்றும்,  தீயும்,
அந்தரமு மலை,கடலும் ஆனான் தன்னை 
அதியரைய மங்கை அமர்ந்தான் தன்னைக்
கந்தருவஞ் செய்து இருவர் கழல்கை கூப்பிக்
கடிமலர்கள் பலதூவிக் காலை மாலை
இந்திரனும் வானவரும் தொழச்செல் வானை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  4  

ஒருபிறப்பி லான் அடியை உணர்ந்துங் காணார்
உயர்கதிக்கு வழிதேடிப் போக மாட்டார்
வருபிறப்பு ஒன்று உணராது மாசு பூசி
வழிகாணா தவர் போல்வார் மனத்த னாகி
அருபிறப்பை அறுப்பிக்கும் அதிகை யூரன் 
அம்மான் தன் அடியிணையே அணைந்து வாழா
திருபிறப்பும் வெறுவியராய் இருந்தார் சொற்கேட்டு 
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  5  

ஆறு ஏற்க வல்ல சடையான் தன்னை
அஞ்சனம் போலு மிடற்றான் தன்னைக்
கூறு ஏற்கக் கூறமர வல்லான் தன்னைக்
கோல்வளைக்கை மாதராள் பாகன் தன்னை
நீறு ஏற்கப் பூசும் அகலத் தானை
நின்மலன் தன்னை நிமலன் தன்னை
ஏறு ஏற்க ஏறுமா வல்லான் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  6  

குண்டாக்க னா உழன்று கையில் உண்டு
குவிமுலையார் தம்முன்னே நாணம் இன்றி
உண்டி உகந்த அமணே நின்றார் சொல்கேட்டு
உடனாகி ஒழிதந்தேன் உணர்வொன்று இன்றி
வண்டு உலவு கொன்றையங் கண்ணி யானை
வானவர்கள் ஏத்தப் படுவான் தன்னை
எண்டிசைக்கும் மூர்த்தியாய் நின்றான் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  7  

உறிமுடித்த குண்டிகைதம் கையில் தூக்கி
ஊத்தைவாய்ச் சமணர்க்கு ஓர் குண்டாக் கனாய்க்
கறிவிரவு நெய்சோறு கையில் உண்டு
கண்டார்க்குப் பொல்லாத காட்சி யானேன்
மறிதிரைநீர்ப் பவ்வ நஞ்சு உண்டான் தன்னை
மறித்து ஒருகால் வல்வினையேன் நினைக்க மாட்டேன்
எறிகெடில நாடர் பெருமான் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  8  

நிறைவார்ந்த நீர்மையாய் நின்றான் தன்னை
நெற்றிமேற் கண் ஒன்று உடையான் தன்னை
மறையானை மாசு ஒன்று  இலாதான் தன்னை
வானவர்மேல் மலர் அடியை வைத்தான் தன்னைக்
கறையானைக் காதார் குழையான் தன்னைக்
கட்டங்க ஏந்திய கையி னானை
இறையானை எந்தை பெருமான் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  9  

தொல்லைவான் சூழ்வினைகள் சூழப் போந்து
தூற்றியேன் ஆற்றியேன் சுடராய் நின்று
வல்லையே இடர்தீர்த்து இங்கு அடிமை கொண்ட 
வானவர்க்குந் தானவர்க்கும் பெருமான் தன்னைக்
கொல்லைவாய்க் குருந்தொசித்துக் குழலும் ஊதும்
கோவலனும் நான்முகனும் கூடி எங்கும்
எல்லை காண்பரியானை எம்மான் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.  10  

முலைமறைக்கப் பட்டு நீராடாப் பெண்கள் 
முறைமுறையால் நம் தெய்வ ம் என்று தீண்டித்
தலைபறிக்கும் தன்மையர்கள் ஆகி நின்று
தவமே என்று அவம் செய்து தக்க தோரார்
மலைமறிக்கச் சென்ற இலங்கைக் கோனை 
மதனழியச் செற்ற சேவடியி னானை
இலைமறித்த கொன்றையந் தாரான் தன்னை
ஏழையேன் நான் பண்டு இகழ்ந்த வாறே.

திருச்சிற்றம்பலம்